Almost half a year now and covered almost 5K kilometers on my odometer. Amazingly, not a single sign of wear and tear from any parts of my Yamaha Mio Sporty, except of course its tires. By the way I’m still using the original IRC tires that came with it. Actually, the whole bike is still in stock condition. So far, no disappointment whatsoever with its performance. Very economical and the power is there when you need it. “Mejo nahihilig nga akong ihataw siya lately hehe, unlike before na tamang stroll lang ang speed.” Making a vow to maintain it religiously via change-oil and tune-ups will prevent future engine and bearings problem for sure. I simply love my Yamaha Mio Sporty!
SI DAN TAGA BICOL
Dumating si Dan sa Amerika sa tulong ng kanyang Kumpare na may
kontak sa immigration sa Pilipinas.
Medyo tagilid ang papeles niya kaya masyado siyang maingat (TNT baga).
Ayaw man lang lumabas ng bahay si Dan kung hindi kasama ang kanyang
kumpare.
E minsan, nagsawa na ang kanyang kumpare sa kaaalalay sa kanya.
“Pareng Dan,” sabi ng kumpareng tinatago ang inis, “Heto ang susi ng
kotse at mga credit cards ko. Magshopping ka naman sa Mall para malibang ka.”
“Kung may problema ka, tawagan mo ako sa telepono. Papasok na ako sa
opisina.” Dahil siguro sa hiya ni Dan, kahit nerbiyos na nerbiyos siya,
sinubukan niyang lumabas. Tuwang-tuwa si Dan sa pamamasyal sa mall.
Nakapili siya ng mga damit na gusto niya. Ngunit pagdating sa cashier,biglang
nataranta at natakot si Dan.
Tanong ng cashier,
“Visa or Master Card?”
Haripas si Dan palabas dahit sa takot! “Aba, hinahanap ang visa ko!?
Baka nabisto na ako! Syet!” Sakay kaagad siya sa kanyang kotse.
Harurot.
Kaso, halos wala ng gas ang sasakyan kaya huminto siya sa isang gas
station. Nang maglalagay na siya ng gas, biglang nagsalita ang
cashier sa speaker, “Sir, pay first, please.”
“Naku, patay! Papers daw! Hinahanap ang papers ko!”
Nagtatakbo si Dan sa mga eski-eskinita hanggang makakita siya ng pay
phone. Patago-tago siyang lumapit sa payphone.
“(Hingal) Kailangang matawagan … ko si kumpare…para masundo
niya ako rito (hingal).”
Pagtaas niya ng handle ng telepono, narinig niya, “AT&T how can I
help you?”
Aba, anak ng putakteh, alam na TNT ako! Buking na ako!”
Pagbaba niya ng telepono, may Amerikanong nakatayo sa likod niya,
tanong ba naman, “Are you done?”
Napahandusay si Dan sa phone booth. Biglang bulalas, “Buray kan ina!, alam pa
ang pangalan ko!”
Nagulat ang tisoy, “Hey, be cool, man!”
“Naku! Alam pa kung taga saan ako!”
“Is that your green car parked in the red zone?”
Hihimatayin na si Dan! “Hinahanapan pa ako ng green card”!!!!!
Kaya sa matinding takot, nagpahuli na lang si Dan. Ngayon si Dan ay
nasa Bicol na muli at binansagan na “Dan Balikbayan.”
The attraction of the crowd was overwhelming as this man enters the vicinity. With his simple attire of polo shirt and jeans you could easily mistake him as a showbiz personality. Why not? With his baby face and slim body he could be one, and with zero diet pill needed haha! But he chooses to follow his father’s advocacy to be a public servant.
That man is no other than Senator Francis “Chiz” Escudero. A lot of us at the venue are impressed how he deliver his speech. He can be very smarty, sometimes funny, and extremely serious! In my own opinion, he got the edge over other politiko’s. Not only he has the brains he also has plenty of charisma. More power and God Bless you sir Chiz!
